„Świetnym posunięciem było wybranie na film tegorocznego festiwalu środkowej części słynnej „kolorowej” trylogii. Wśród powszechnych w momencie premiery zachwytów nad Niebieskim i Czerwonym przygody Karola Karola traktowano niczym brzydkie kaczątko pośród dwóch łabędzi – pozostałych części trylogii. Tymczasem już wtedy Biały wydawał mi się częścią najlepszą. Owszem, obecny jest w nim groteskowy i nieco komediowy ton, ale to zarazem jeden z dwóch najbardziej udanych filmowych obrazów polskiej transformacji i początków kapitalizmu. Co więcej, Kieślowski spośród filmów trylogii właśnie w Białym w największym stopniu dotknął ziemi. Nakręcił go w typowym dla siebie stylu nieco chropowatej realistycznej obserwacji rzeczywistości, który przyniósł mu najlepsze dzieła z lat 70. i wczesnych 80., a od którego odszedł w swych francuskich realizacjach.”
Jak wyglądał festiwal Hommage à Kieślowski z punktu widzenia jego uczestników? Zachęcamy do przeczytania artykułu „Czarodziejskie góry”, którego autorem jest Marcin Adamczak.